iwrite-725

 

Sterren fonkelen in de nacht

Het is alsof het maantje lacht

Het was de allereerste keer

Die keer vergeet ik echt nooit meer

De kinderen lagen net in bed

Een kopje thee gezet

We zaten samen op de bank

Ik keek naar jou, je lijf zo slank

Wij gingen langzaam uit de kleren

Ik moest wel nog heel wat leren

Voor ik het wist was het voorbij

Je had niet veel gehad aan mij

Ook al kwam ik veel te vroeg

Kreeg ik nog kans genoeg

 Het bleef niet bij die ene keer

Want het smaakte toch naar meer

Martien 27 – 10 - 2014