iwrite-725

 

Gelukkig de vakantie zit er op. Nu denken jullie natuurlijk, hoezo gelukkig? De vakantie is toch leuk? Ja hoor dat is ook wel zo maar dan kennen jullie mijn baasjes niet. Die zijn altijd al behoorlijk actief maar in de vakantie gaat er nog een schepje bovenop. En dan zijn er toch momenten dat ik er genoeg van heb. S ’morgens wandelen, s ‘middags wandelen, en wat denk je s ‘avonds wandelen.

We zijn een paar keer met de auto naar een groot bos geweest. Ringo mocht los lopen maar ik moest die stomme flexriem weer aan. Ben je net op snelheid krijg je een flinke ruk aan je hals de lijn is op. Maar de lijn was wel lang genoeg toen ik in een grote plas regenwater ging liggen. Ik ging bijna helemaal onder alleen mijn hoofd stak er nog bovenuit. Wij hadden ook een hert gezien maar daar konden wij niet achteraan rennen, Ringo was net weer aangelijnd.

De laatste keer dat we In het grote bos waren mocht ik af en toe weer los lopen. Als ik maar niet te ver uit de buurt van mijn baasjes ging. Dat ging een tijdje best goed tot ik die vieze sloot ontdekte. Hoezo vies ik vond het heerlijk. Mijn Baasjes konden roepen wat ze wilde dit ging voor. Toen onze baasjes zagen wat ik aan het doen was vonden ze dit niet zo erg. Maar dat Ringo intussen in de koeien poep had liggen rollen vonden ze minder leuk. Hij zat helemaal onder van kop tot staart, en stonk een uur in de wind. Moest dat zo met mij de auto in? Nadat de baasjes hem een beetje met een oude handdoek hadden schoongemaakt ging het dan toch maar huiswaarts waar wij allebei flink werden gewassen. Na een goede schoonmaakbeurt kreeg de dennengeur weer de overhand.

Oh ja de cursus is weer begonnen. Dat wordt weer elke zondag oefenen. Om na de vakantie weer iedereen terug te zien is toch wel leuk. Maar dat is maar kort want het was al weer vlug het ene commando na het andere. Voor de afwisseling besloot ik maar eens goed mijn best te doen. Het baasje was na de les helemaal happy. Maar maak je geen illusies dat het zo blijft.

Tot de volgende keer.

Groetjes Nytro

10 – 07 – 2012

Hoi, fans daar ben ik weer. Ik wil jullie even vertellen wat ik meegemaakt heb. Een tijdje geleden gingen wij met het vrouwtje naar het bos. Met wij bedoel ik Ringo, Kenji, Indi, Timo en ik Nytro. In het bos ligt een heel groot maïsveld en dat zit vol met van die leuke konijntjes. Zo gauw als de achterklep van de auto open gaat schieten Ringo en ik meteen het veld in. Na een tijdje begon het vrouwtje ons te roepen. Nou dat vergeet maar hoor het jagen op de konijntjes was veel te leuk. Na een tijdje was ik Ringo kwijt geraakt en ook de konijntjes zag ik niet meer. Nu werd het toch wel tijd om naar het vrouwtje te gaan. Die stond intussen al een half uur te roepen. Ringo was intussen al terug bij haar want ze riep alleen nog naar mij. Dat viel nog niet mee om haar terug te vinden dat veld was toch wel groot. Ik was de weg kwijt en na een tijdje ook de kluts. Toen hoorde ik ook het baasje roepen die was intussen gebeld om mee te komen zoeken. Nu zou het wel fijn zijn als ik ze weer zou vinden.

En gelukkig na heel veel rond rennen kris kras door het veld had ik de uitgang gevonden. Mijn baasjes waren heel blij toen ze mij weer terug hadden. En ik was stiekem ook wel blij, niet verklappen hoor! De dag daarna kreeg ik als dank een nieuwe riem. En die riem gaat niet meer af tot dat de mais geoogst is zegt mijn vrouwtje. Dat is balen hoor, met deze riem kan ik maar een paar meter lopen en dan is het op. Stom ding zo’n flexriem. Nu kan ik me niet meer uitleven met het jagen op de konijntjes. En om mijn energie toch kwijt te raken gaat het vrouwtje nu af en toe een stukje met mij fietsen. Dat gaat eigenlijk wel goed. Dan kan ik flink rennen en dan weer rustig mee lopen. Wij gaan niet al te ver en het vrouwtje zorgt er voor dat ik niet te moe word. Ik kan niet wachten tot de mais er weer af is, want er gaat toch niets boven het rennen in het bos.gr Nytro.  

 

 

Mijn dag begint met de wekkerradio die om zes uur begint te spelen. Sloffend en nog niet helemaal wakker gaat het naar de douche. De eerste tabletten gaan er vlot in maar het duurt nog een half uur voordat ik echt wat merk. Het aankleden duurt langer dan vroeger, vooral mijn sokken en mijn broek werken niet mee.

Het ontbijt smaakt net als altijd weer heerlijk. Moet je nagaan dat ik vroeger nooit at toen ik nog werkte. En nu kan ik niet zonder. Na een toilet bezoek en het tandenpoetsen wordt het tijd voor mijn eerste wandeling. In een veiligheidsjas en gewapend met een zaklantaarn en knipperlicht ga ik op pad. Het is erg donker onderweg en koud. Op de achtergrond hoor ik het monotone geluid van het voortrazend verkeer op de snelweg. Een geluid dat regelmatig wordt verstoord door de sirenes van zieken-, politie- en brandweerauto’s. Zo ook vandaag.

Een gure noordoosten wind maakt dat de gevoelstemperatuur zakt naar min 10. Het wisselvallige weer dat voorspeld is komt helemaal uit en ik krijg tijdens mijn eerste ronde met zowel regen als hagel en natte sneeuw buien te maken. Het wordt s ’morgens eerder licht maar daar merk je niet zoveel van met dit weer. Thuis aangekomen even een sanitaire stop en weer op pad. Ronde twee.

Het is ondertussen een stuk lichter geworden maar nog steeds staat er een straffe wind en ook de buien komen regelmatig voorbij. Mijn wandelmaatje schijnt het niet te deren. Kwispelend loopt hij met me mee af en toe spelend met een tak. Een waterig zonnetje probeert wat van de dag te maken terwijl de auto’s, op een paar na, me hard voorbij rijden. Al dan niet groetend. Het lijkt minder koud. Als ik thuis kom even de mail checken en een kijkje nemen op FB. En op naar ronde drie.

De eerste anderhalve kilometer verlopen zonder al te veel problemen. Rijp valt van de takken en net achter in de kraag van mijn jas. Een koude rilling achterlatend. De laagstaande zon schijnt verblindend op de natte weg en in de vele plassen. De klep van mijn pet wat omlaag getrokken maar dat maakt mijn wereld wel erg klein dus maar weer terug gezet. Een langs de kant van de weg liggende hoop sneeuw verzet zich tevergeefs tegen de stijgende temperatuur. Terwijl ik rustig doorloop trekken er wolken voor de zon. Bijna thuis beginnen de eerste sneeuwvlokken weer te vallen. Nu nog mijn medicijnen innemen en wat eten, en dan vanmiddag?

Martien 04 – 02 - 2015

    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

 

24 – 06 – 2012

Vandaag weer naar de cursus geweest. Zoals jullie wel weten is dat niet mijn favoriete bezigheid. Maar deze keer heb ik maar eens meegewerkt het was toch de laatste keer voor de vakantie. Hoi hoi hoi. Na de vakantie zien we wel weer. Vooral het blijven liggen gaat mij goed af. Als ik maar niet al te veel moet dan gaat het wel. En och dan is mijn baasje ook weer gelukkig.

Jullie weten misschien nog wel die keer dat ik het zeil alvast uit de bijkeuken had getrokken? Nu hebben mijn baasjes er een tegelvloer in laten leggen en ook de plinten zijn van steen. Saai hoor nu moet ik aan het kozijn beginnen als ik graag ergens op kauw of de dressoir. De eerste nacht mocht er niemand op die nieuwe vloer lopen. En onze baasjes durfde ons niet de hele nacht in de huiskamer te laten. Snappen jullie dat nou? Om een lang verhaal kort te maken Ringo en ik mochten een nachtje uit logeren. Wij werden met de auto naar het dierenpension gebracht. Hier werden wij samen in een hok gestopt met een verhoging om op te liggen. Het leek wel een gevangenis. Er was ook een grote schuifdeur waardoor je naar buiten kon om te spelen. Maar Ringo en ik zijn niet naar buiten geweest. Stel dat onze baasjes terugkomen om ons weer op te halen en wij zijn net buiten. Mooi niet hoor!!!Wij waren allebei toch wel blij toen we weer opgehaald werden. Oost West thuis best.

Een paar dagen geleden waren wij in het bos toen er een klein hondje aan kwam. Daar wilde ik graag mee spelen dus rende ik er op af. Dat hondje kon hard lopen joh wist ik veel dat hij bang was. Hij rende zo hard dat ik hem kwijt raakte. Gelukkig bleek achteraf dat hij toch naar huis was gelopen, en aan de poort zat te wachten.

Laatste nieuws!!!

Mijn papa is vandaag kampioen geworden. Dat maakt mij de zoon van een kampioen gaaf he.

Gr Nytro.

 

10 – 06 – 2012 

Hebben jullie het gezien? Nou, echt niet? Nytro Schnauzer van de maand mei. Gaaf he!!!!Ja hoor nu kan Ringo mij niet meer plagen dat hij al eens Schnauzer van de maand was en ik niet. De laatste tijd stoeien wij heel veel met elkaar en kan ik hem laten zien hoe sterk ik al ben. Soms wordt het wel een beetje wild. En als het te gek word laat ons baasje ons vlug buiten om uit te razen. Maar zolang er geen bloed bij komt kijken gaat het wel zeggen ze.

Tweede pinksterdag mochten Ringo en ik weer mee naar het kanaal. Het water was lekker en ik ben er wel vijf keer in geplonst. Ringo durft dat niet. ( watje ) Hij loopt er een klein stukje in om te drinken en meer niet. Maar ik heb een flink stuk gezwommen. Ik was alleen de plaats kwijt waar ik er weer zelf uit kon. Gelukkig pakte mijn baasje mij bij mijn nekvel en stond ik al snel weer veilig op de kant. Eenmaal op de kant was het leuk om met Ringo rondjes te rennen door het losse zand en het struikgewas aan de andere kant van de weg. Zo werden we vanzelf droog en waren wij het meeste zand al weer kwijt voordat we thuis waren.

De laatste tijd hoor ik heel vaak de woordjes “nee, foei en mag niet” het lijkt wel of ik alles verkeerd doe. Zijn mijn baasjes nu strenger geworden of ligt het toch aan mij? Gisteren b.v. had ik alleen maar eventjes aan de trapper van mijn baas zijn fiets geknabbeld. En boos dat hij was!! Jonge jonge wat kan die zich opwinden. Denk aan je hart joh. O ja dat gordijn van de bijkeuken dat waaide ook zo lekker uitdagend op en neer, daar moest ik wel aan trekken. Ook ben ik wel eens ontzettend moe van al die commando’s vooral met de cursus. Dan ga ik er gewoon bij liggen en denk ”ze kunnen de pot op met z’n alle ‘. Zelfs de lekkerste brokjes krijgen mij niet meer in beweging. Kijken wie er de langste adem heeft. Alles komt goed, zo niet dan toch.

Groetjes Nytro