iwrite-725

 

Het is zondag morgen kwart voor zes. Ik loop met de hond door de verlaten straten van onze wijk. Het heeft vannacht geregend en het is heerlijk toeven hier. Ik geniet van de stilte om me heen. Ik vind het fijn om op te staan als ik wakker wordt, maar zes uur is de uiterste grens ook op zondag. Ik wil de regelmaat van mijn medicatie zo weinig mogelijk verstoren. De laatste weken is het trouwens meer regel dan uitzondering dat ik wakker ben voordat de wekker afloopt.

Op het moment dat ik de wijk uitkom, ben ik bijna meteen in het buiten gebied. Eenmaal niet meer tussen de huizen voel ik wel dat het meer waait dan ik dacht. Maar het is goed te doen zonder jas. Af en toe komt er een auto voorbij, die zeer storend de stilte verbreekt. Als die voorbij is ervaar ik de stilte om me heen nog intenser. En geniet des te meer. Soms wordt de stilte onderbroken door het geblaf van een hond die het erf bewaakt. Of het klagend loeien van een eenzame koe. Maar deze geluiden horen erbij. Mijn wandelmaatje voor deze ronde snuffelt lustig rond, zichtbaar genietend van het iets koelere weer.

Het lukt de rood- roze  zon nog niet om de bewolking te doorbreken. Maar ik vind het niet erg na al die hitte van de afgelopen dagen. Tijdens het lopen heb ik het gevoel alsof mijn linker been wat zwabbert, Ik probeer mezelf af te leiden door wat te zingen, dat werkt. ( tijdelijk )

Het verbaasd mij dat de mais die tijdens de stortbuien helemaal plat lag, zich alweer bijna geheel heeft opgewerkt en recht staat. De natuur is sterk. Het doet me pijn om te zien dat er mensen zijn die de moeite nemen, om helemaal hier naartoe te rijden om hun afval te dumpen. Overal zie je vuilniszakken, afval van de shoarma tent en zelfs de Mac liggen. Terwijl de dichtstbijzijnde in Helmond ligt. Langzaam aan komen de mensen met een volkstuintje ook weer in beweging. Niks voor mij een dergelijk tuintje, ik ben meer een groenten eter dan een teler. Nu het wat koeler is en het waait laten de dazen me met rust. (dacht ik )

Zit er toch nog een te vervelen. Mijn wandelmaatje heeft er zin in hij loopt stevig door, en dan kijkt hij om, ja ik kom al hoor.

Een grote plas met water is aantrekkelijk voor mijn maat, die er dan ook recht doorheen gaat. Ondertussen doet de zon haar best om de wolken te verdrijven. Ik denk dat dat nog wel even gaat duren. Die zware deken van de afgelopen dagen wordt zachtjes weggeblazen en vervangen door een zijden laken. Maar ik juich te vlug, de dazen zijn weer terug. Ze weten feilloos mijn kuit te vinden.

De zon heeft zijn kleuren aangepast een licht gele pastel kleur overheerst maar wordt ook afgeschermd door de wolken. Langzaam maar zeker komen we in bewoond gebied. Hoewel

op dit moment er nog niet veel van te merken is. Ook hier slaapt men uit. Nog een paar honderd meter en de eerste ronde van 4,2 km  zit erop. Nu even bijkomen op de bank en dan nog twee rondjes. En vanmiddag ?????? rust.

Martien 28 – 07 – 2013