iwrite-725

 

Het is zondag morgen kwart voor zes. Ik loop met de hond door de verlaten straten van onze wijk. Het heeft vannacht geregend en het is heerlijk toeven hier. Ik geniet van de stilte om me heen. Ik vind het fijn om op te staan als ik wakker wordt, maar zes uur is de uiterste grens ook op zondag. Ik wil de regelmaat van mijn medicatie zo weinig mogelijk verstoren. De laatste weken is het trouwens meer regel dan uitzondering dat ik wakker ben voordat de wekker afloopt.

Op het moment dat ik de wijk uitkom, ben ik bijna meteen in het buiten gebied. Eenmaal niet meer tussen de huizen voel ik wel dat het meer waait dan ik dacht. Maar het is goed te doen zonder jas. Af en toe komt er een auto voorbij, die zeer storend de stilte verbreekt. Als die voorbij is ervaar ik de stilte om me heen nog intenser. En geniet des te meer. Soms wordt de stilte onderbroken door het geblaf van een hond die het erf bewaakt. Of het klagend loeien van een eenzame koe. Maar deze geluiden horen erbij. Mijn wandelmaatje voor deze ronde snuffelt lustig rond, zichtbaar genietend van het iets koelere weer.

Het lukt de rood- roze  zon nog niet om de bewolking te doorbreken. Maar ik vind het niet erg na al die hitte van de afgelopen dagen. Tijdens het lopen heb ik het gevoel alsof mijn linker been wat zwabbert, Ik probeer mezelf af te leiden door wat te zingen, dat werkt. ( tijdelijk )

Het verbaasd mij dat de mais die tijdens de stortbuien helemaal plat lag, zich alweer bijna geheel heeft opgewerkt en recht staat. De natuur is sterk. Het doet me pijn om te zien dat er mensen zijn die de moeite nemen, om helemaal hier naartoe te rijden om hun afval te dumpen. Overal zie je vuilniszakken, afval van de shoarma tent en zelfs de Mac liggen. Terwijl de dichtstbijzijnde in Helmond ligt. Langzaam aan komen de mensen met een volkstuintje ook weer in beweging. Niks voor mij een dergelijk tuintje, ik ben meer een groenten eter dan een teler. Nu het wat koeler is en het waait laten de dazen me met rust. (dacht ik )

Zit er toch nog een te vervelen. Mijn wandelmaatje heeft er zin in hij loopt stevig door, en dan kijkt hij om, ja ik kom al hoor.

Een grote plas met water is aantrekkelijk voor mijn maat, die er dan ook recht doorheen gaat. Ondertussen doet de zon haar best om de wolken te verdrijven. Ik denk dat dat nog wel even gaat duren. Die zware deken van de afgelopen dagen wordt zachtjes weggeblazen en vervangen door een zijden laken. Maar ik juich te vlug, de dazen zijn weer terug. Ze weten feilloos mijn kuit te vinden.

De zon heeft zijn kleuren aangepast een licht gele pastel kleur overheerst maar wordt ook afgeschermd door de wolken. Langzaam maar zeker komen we in bewoond gebied. Hoewel

op dit moment er nog niet veel van te merken is. Ook hier slaapt men uit. Nog een paar honderd meter en de eerste ronde van 4,2 km  zit erop. Nu even bijkomen op de bank en dan nog twee rondjes. En vanmiddag ?????? rust.

Martien 28 – 07 – 2013 

Op 26 oktober was het dan zover. Na, voor ons gevoel, een veel te lange tijd van wachten, konden wij onze pup gaan ophalen bij de familie van Ansem. Zelfs mijn baas werkte mee door mij 2 uur vrij te geven. Zodoende reden wij om half twee al naar de voor ons zo vertrouwde locatie in Milheeze. Daar aangekomen ging het meteen vlug door naar de puppy's. Anja wist meteen welke de onze was. Na het controleren van de chip bleek dat ook te kloppen Bij het gezellige buurten bleek wel hoe druk onze pup was hij zat geen moment stil. Nadat we uitgebreid afscheid hadden genomen reden wij naar huis. Uitgezwaaid door Jeanne ging het huiswaarts met Nytro bij het vrouwtje op schoot.

Thuis aangekomen lieten wij de andere honden rustig een voor een kennismaken met onze nieuwste aanwinst. De een negeerde hem de ander bleef maar aan het besnuffelen. Al met al ging het al best goed. Toen was het etenstijd en Nytro at of hij uitgehongerd was. Waarschijnlijk aten de wormen ook nog mee. Toen hij het bakje leeg had nam hij het in de mond en liep er mee rond. Het lukte mij maar niet om er een goede foto van te maken.
De eerst nacht verliep goed. Nytro was flink moe na de eerste dag en wij wisten ook weer wat het was om een pup in huis te hebben. Het is ontzettend leuk maar je wordt er wel moe van.

27 oktober .Nytro begint al echt een beetje de andere honden uit te testen om te kijken hoe ver hij kan gaan, En ook wij moeten er aan geloven. Vooral de schoenveters en broekspijpen zijn favoriet. De tweede nacht miste hij opeens zijn broertjes en zusje en dat liet hij merken ook . Regelmatig huilde hij als een wolf. Maar uiteindelijk viel hij toch in slaap en wij ook.

28 oktober Bij het wandelen, loopt Nytro al goed mee aan het riempje. Als de andere honden er bij zijn natuurlijk. En hem dragen is een is heel karwei want hij zit echt geen minuut stil. Vandaag heeft hij voor het eerst zijn blafje laten horen.

29 oktober. Nytro hoort er al echt bij. Hij vindt het echt leuk om de oudste van de groep ( Timo van 8 jaar )aan zijn staart te trekken. En ook Kenji moet er aan geloven. Onze dwergschnauzer Indi houdt nog afstand van Nytro maar dat trekt wel bij. Zo was het ook toen Ringo er bij kwam. Ringo is een halfbroer van Nytro.

30 oktober . Nytro mag met Anja mee naar het bos. Omdat hij nog niet zo ver mag lopen hebben we een karretje gemaakt waarin hij kan uitrusten. Wat hij natuurlijk niet wil. Hoezo Schnauzers zijn eigenwijs?

31 oktober. Het contact tussen Ringo en Nytro wordt steeds beter en ook Indi schijnt te ontdooien. Ze lagen al samen in de mand. Nytro eet ontzettend goed. En het is heel leuk om hem te zien spelen met zijn speeltjes en met de andere honden.

1 november. Nytro is nu een kleine week bij ons. En wij kunnen en willen hem voor geen goud ter wereld meer kwijt. Met drie Schnauzers in huis geld voor ons steeds meer

Eens een schnauzer altijd een schnauzer.
Martien.

Woensdag 11 – 12 – 2013

Eindelijk is het zover. Dit is de dag waarop wij Sancho mee naar huis mogen nemen. Hier hebben wij reikhalzend naar uit gekeken. Wat duurde die laatste week toch lang.
Om 12.15 uur waren wij al in Milheeze en 5 minuten later lag Sancho al in de armen van Anja. Nadat Tjeu het papierwerk afgehandeld had en de chip gecontroleerd was werd na de koffie en de thee met koekjes afscheid genomen. De terug reis begon. Sancho was druk bezig, hij vermaakte zich best met het kauwen op zijn riempje.
Om 13.30 Waren wij weer thuis en begon de kennismaak ronde.
Een voor een werden de andere honden binnen gelaten te beginnen met Nytro. Die reageerde zo als verwacht wild en onstuimig. Ringo liet het gelaten over zich heenkomen. Na een klein uurtje was het tijd voor
Sancho voor een dutje. Na het slapen het eerste plasje buiten en weer een dutje was het tijd om te eten zeg maar vreten. Binnen no time had hij zijn bakje leeg en liep hij vrolijk kwispelend rond. Ook zijn eerste avond wandeling liep van een leien dakje. Hij liep heel dapper achter zijn grotere broers aan.
22.30 Nog een keer naar buiten en dan slapen ..........

Donderdag 12 – 12 – 2013
Een paar kleine piep geluidjes en meer niet. Sancho heeft lekker geslapen. Hij was natuurlijk ook wel heel moe na die kennismaak ronde.
Hij eet zeer goed.En zijn vriendjes beginnen aan hem te wennen.
Ringo is jaloers, dus proberen we hem overal bij te betrekken. Nytro vindt hem best leuk als hij maar niet aan zijn staart trekt. Kenji en Indi laten hem links liggen. En Timo gromt op hem. Maar ja die gromt altijd en overal en tegen iedereen. Ook heeft hij al met Nytro gespeeld.

Vrijdag 13 – 12 – 2013
Sancho is al goed gewend en hij word steeds brutaler. Hij kruipt bij Nytro in de mand of op het kussen. Bij het eten wil hij naar de andere om te kijken wat die in hun etensbak hebben. Wat meestal met een flinke snauw wordt beslist. Ook heeft hij al twee keer zijn etensbak omgekieperd, De grote honger van het begin is ook wat verminderd. Ook zonder zijn grote vriendjes loopt hij al aardig aan het riempje.

Zaterdag 14 – 12 – 2013
Sancho doet het goed. Vanochtend geen plasje of poepje binnen gedaan. Hij heeft vandaag kennis gemaakt met de borstel en kam. Ik kwam twee handen te kort (sorry Sabrina) . Hij schiet van de ene naar de andere kant van de tafel. Het liefste is hij bij ons in de woonkamer, als dat even niet kan piept hij . Als Anja met de andere honden naar het bos is, dan is Sancho alleen en huilt hij zachtjes. Maar dat is maar eventjes. Gauw genoeg is hij moe en slaapt hij. Als hij wakker is dan zet hij lekker de zaak op stelten. Ik ben vandaag het slachtoffer van de streken van Sancho. Hij gaat tussen mijn voeten liggen en bijt opeens in mijn kuit. Ik geloof het goed dat de hondjes af en toe van zich afbijten als Sancho ze bijt met zijn scherpe melktandjes.
22.30 uur eindelijk Sancho wordt moe, is de hele avond al aan het spelen en aan het uitdagen. Nu krijgen wij het ook rustiger.

Zondag 15 – 12 – 2013
Terwijl ik met Kenji naar de cursus ben gaat Anja naar het bos met de rest van het beestenspul. Ook Sancho mag mee. Weliswaar veelal gedragen maar toch zijn eerste bos bezoek in zijn prille leven is een feit. Als hij mag lopen snuffelt hij vrolijk rond en hij heeft ook al wat andere honden ontmoet
Hij wordt steeds vrijer, en het spelen met Nytro wordt steeds wat ruiger
En dat een schnauzer eigenwijs is blijkt wel uit het volgende. Nadat Sancho met zijn tong gevoeld had dat de verwarming toch wel heet was. Probeerde hij het na een paar tellen nog een keer. En ja hoor hij was toch heet.

Maandag 16 -12 – 2013
De dag begon vanmorgen al goed. Toen ik onder kwam was alles nog in rust. Er was niets aan de hand ,Sancho had niets binnen gedaan. Dat gaat goed dacht ik. Toen ik de achterdeur open maakte rende ze allemaal naar buiten. Allemaal behalve........?
Sancho rende heel hard naar de huiskamer deed een flinke plas, ging verder naar een van de hondenkussens ledigde daar het laatste drupje. Keek naar mij en liep kwispelend naar buiten. Na Nytro is ook Indi nu vriendjes met Sancho.

Dinsdag 17 – 12 – 2013
Vandaag is Sancho al weer 9 weken oud. Hij is al helemaal opgenomen in het roedel. Hij speelt heel veel met Nytro. wel moeten wij Nytro af en toe wat afremmen. Morgen hebben wij een afspraak bij de dierenarts voor de enting.
Vandaag is Sancho voor het eerst even alleen geweest. Hij wist niet dat ik thuis was om te luisteren. In het begin piepte hij een beetje was toen een tijdje stil. Om daarna hartstochtelijk te huilen. Toen zijn vriendjes terug kwamen was het feest.
Nou dit was het wat betreft de eerste week van Sancho. Wat gaat het toch hard. Misschien komt er wel een "Sancho vertelt " als hij leert schrijven of een "Nytro en Sancho vertellen " wie weet.